Asafoetida

Zet dit nummer op, richt je op het refrein en bekijk de onderstaande plaatjes, dan weet je hoe ik me voelde bij de nieuwe Large

En dan zijn alleen maar de dingen die ik overweeg te kopen!

Hoi Tessa,

Hier even een mailtje van je 4 jaar oudere zelf, met een paar korte verzoeken.
SCHRIJF JE IN! Nee, je wilt nu absoluut niet in Lelystad blijven, maar die planning zou wel eens mis kunnen lopen en als je er dan werkt, is een woonplek erg handig, zelfs al is het maar voor korte tijd. Het is makkelijker dan je denkt, Centrada schrijft zelfs zonder dat je daar bewust toestemming voor geeft het geld van je rekening, makkelijker kan niet.
Schrijf je daarnaast ook even in bij Woningnet in de provincie Utrecht. Ja, dat lees je goed, Utrecht. Nu vraag je je vast af waarom daar? Heel simpele reden: Een deel van je sociale leven speelt zich er straks af, en daarnaast zitten er goede ziekenhuizen met opleidingsmogelijkheden. Heb je eigenlijk het hele Balfolk gebeuren al ontdekt? Nee zeker? (ik wordt nu al dement!) Het is dansen (ja, dat lees je goed dansen, en je gaat het geweldig leuk vinden) en het gaat nog compleet uit de hand lopen. Ik weet dat je nu nog niet eens meebeweegt op muziek, maar hoe zich dat allemaal ontwikkelt kom je nog wel achter, ik ga niet alles verklappen, dan is er geen bal meer aan.
Ik wéét dat je er nu geen zin in hebt, maar ga je inschrijven! NU! Pronto!

Groetjes, Tessa

P.s. Het MBO is ook leuk, je maakt de juiste keuze straks, echt.

Een tijd terug reed ik op de dreef, met een kleine 50 kilometer per uur, op de rechter rijbaan. Op de linkerbaan zaten twee duiven, die opvlogen toen ik eraan kwam en ze vlogen naar rechts, dwars over mijn rijbaan. Eén vloog niet hoog genoeg en sloeg tegen de motorkap.

Vanmorgen vroeg ik me opeens af: Zouden duiven ook suïcidaal kunnen zijn?

Op een afdeling heb je patiënten en soms als je controles doet (bloeddruk, polsslag, zuurstofsaturatie, temperatuur) blijkt dat het niet zo goed gaat met je patiënt, de bloeddruk is te onvoldoende, of het zuurstof gehalte is schrikbarend laag.
Als dat zo is ga je natuurlijk aan de slag, je laat extra infuusvloeistof inlopen om de bloeddruk wat omhoog te krijgen, of je geeft de patiënt (extra) zuurstof. Uiteraard overleg je dan met de arts over wat je nog meer moet doen (het zal tenslotte ook ergens vandaan komen). Je houdt zo iemand dan extra in de gaten, onderneemt waar nodig nog extra maatregelen en dan gaat het wel weer goed. Meestal.
Zo ook gisteren, iemand bleek een erg lage saturatie te hebben, en ook de bloeddruk was niet om over naar huis te schrijven. Voorstaande stappen gedaan, en in opdracht van de arts ook een longfoto. Alles ging weer oké (voor zover alles voorheen al oké was uiteraard) en je gaat gewoon naar huis.

Vandaag dienst op een andere afdeling, je denk niet eens meer aan die patiënt van gisteren, waar het even niet meer goed mee ging. Tot je later die dag op msn zit en een vriendin/ collega spreekt. Die meneer, waar het gisteren niet zo goed mee ging, ging het vandaag ook even niet goed meer. Maar dit keer was het net even erger, en de maatregelen helpen niet. Ook niet als de arts erbij is. En de meneer waar het even niet goed mee ging, zal het nooit meer goed mee gaan, want hij is overleden.

En dan wordt je met je neus op de feiten gedrukt.

Tja, wat kan ik zeggen na iets meer dan drie maanden niet bloggen. Ik maakte niks mee? Het leven was saai? Niet bepaald.
Op 1 november ben ik begonnen als verpleegkundige in de MC-groep in Lelystad (Ja, dat is dat ziekenhuis dat bijna gesloten werd, waar de OK’s niet OK waren en waar het Norovirus berucht was) bij het flexbureau. Maak ik daar dan niks boeiends mee om over te bloggen? Soms. (Maar nog niets dat qua bizarheid kan tippen aan een alcoholinfuus in Duitsland.)
Had ik kunnen bloggen over concerten waar ik heen ben geweest? Vast wel. (Maar het krijgen van een plectrum en het verzamelen van playlists vind ik eigenlijk geen blog waardig, leuk voor mezelf, maar om het met de rest van de wereld te delen?)
Grote drama’s waarover ik mijn hart moet luchten? Groot is een groot woord, maar dat soort dingen doe ik liever niet op een algemeen blog.
Per ongeluk naar een Nederlandse versie van een film geweest in plaats van de OV? Ook dat, maar dat is meer iets voor facebook dan een blog.
Iets boeiends in de liefde wat ik had kunnen delen? Nee, helaas
Ontwikkelingen op het gebied van de huisdieren? Nee. (Tenzij je een stel kippen meetelt dat vandaag mijn broertjes in een hoek dreef, dat was wel grappig eigenlijk. Dan hoor je opeens heel hard ‘Tessa!’ roepen, en staat hij bij het fietsenhok: ‘De kippen vallen me aan! We kunnen er niet langs!’. Ik geef toe, die kippen kunnen knap gemeen uit hun ogen kijken, maar je in de hoek laten drijven gaat toch wel wat ver XD (leuk detail: De een is 9, de ander 16))

Waarom ik dan nu wel een blog in elkaar aan het typen ben? Omdat één blogpost vaak een start is voor meer, en ik bloggen vaak toch wel leuk vind, eigenlijk. Dus laten we (of ikzelf gewoon) hopen dat deze er meer laat volgen!

If you want to make an easy job seem mighty hard, just keep putting off doing it.

~Olin Miller~

Soms hé, dan vraag ik me wel eens af of ik überhaupt wel nadenk voor ik dingen doe. Vandaag bijvoorbeeld, ik besloot om echt vroeg mijn bed in te duiken, dan nog lekker te lezen en dan redelijk vroeg te slapen, morgen tenslotte weer werk te doen!

Het probleem is alleen dat ik vervolgens om half 8 nog een was in de machine doe, die om half 10 pas klaar is en dan nog opgehangen moet worden. Waar ging het mis!?! Ik moet echt eens nadenken voordat ik iets doe